spielen

Er was eens een kind….

Voel je nog, het zand in je handen, het water, de aarde? Of zie je de kleuren van je kleurpotloden nog op het papier van toen? Toen je kind was en speelde. 

Wat is het toch wat we verliezen als volwassen mensen. We redeneren, zijn ons bewust van ….. en laten ons door alle media en meningen van anderen beïnvloeden. Wat als je juist in deze tijd weer gaat spelen? Het fantasievolle doen zoals een kind, je voorstellen wat je in de wereld graag wilt zien. Het is ja zeggen tegen dat wat vanuit jou leeft, zonder te twijfelen en aan anderen meningen te toetsen. Vertrouw je nog op je intuïtie, voel je haar nog?

Ik wil graag een verhaaltje met jullie delen wat ik onlangs geschreven heb tijdens mijn meditatief schrijven in de ochtend. Gedachten over hoe het zal zijn over een paar jaren.

Er was eens… 

“Er was eens een virus dat de wereld overheerste. Zoiets kleins, nergens te zien, alleen te voelen. Het verwarde de wereld, verdeelde mensen. Veel mensen begonnen te twijfelen. Twijfelen aan zichzelf, aan anderen, aan de regering, aan de zin van het leven.

Een vrouw greep de kans en begon te spelen. Ze begon met woorden te spelen, zoals ze als klein meisje had gedaan. Toen stond ze voor de spiegel en voerde een gesprek met twee onzichtbare vrienden. Later verraste ze de mensen soms door de woorden van achter naar voor te lezen. Woorden zijn haar altijd bijgebleven. In deze tijd begon ze woorden in beelden te zetten. Zij zette de beweging en energie van de woorden in het beeld, zij creëerde kunstkaarten en kunstwerken. 

Daarnaast leerde zij de mensen opnieuw te spelen, zich onder te dompelen in de wereld van het kind, te zijn en zich te verbinden via een pen op papier. Zo kon zij in korte pauzes veel mensen helpen om weer adem te halen, zich met hun ziel te verbinden en zo nieuwe energie, levensvreugde en vredigheid op te doen.

Deze vrouw slaagde erin een andere orde in de wereld te brengen.  Wij zijn één, één met onszelf, met anderen, met de natuur, met de wereld. Laten we dit niet vergeten zolang we hier op aarde leven.

Persoonlijk denk ik dat spelen erg belangrijk is, zo schep je verbinding met je ziel en dat is waar we naartoe op weg zijn.

Terug naar het spelen. Stel je voor een kind tekent een heel mooie olifant, komt naar je toe en is enthousiast over de tekening. Je gaat er in mee, wat je ziet is een grote grijze vlek en toch weet je en zie je precies de olifant. Dat is de fantasie van een kind zonder “wenn und aber”. Daarvoor wil ik je graag uitnodigen. Pak een pen en papier en begin met tekens, kleuren, vormen, letters ………

3 gedachten over “Er was eens”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.